De Grote Revisie: Mijn Avontuur met de GeroH Mast

In 2015 begon ik aan een flinke uitdaging: de volledige revisie van mijn GeroH-mast. Destijds deelde ik het proces op het forum van zendamateur.nl, maar dit project verdient een vaste plek hier op PD0G.com. Het was een reis van vallen en opstaan, technische puzzels en uiteindelijk een prachtig resultaat.

Waarom een revisie?

De reden voor de demontage was simpel maar irritant: de kabel liep steeds van het geleidewiel af. Een GeroH-mast is een technisch hoogstandje. Als er één kabel niet lekker loopt of van de rol glijdt, blokkeert de hele boel.

Toen ik eenmaal begon met demonteren, werd de omvang van het probleem pas echt duidelijk. Een van de kabels was volledig getwist en in elkaar gedraaid; deze moest sowieso vervangen worden. Daarnaast ontdekte ik dat een vorige eigenaar had zitten ‘prutsen’ met een geleidewiel dat veel te klein was. Gelukkig heb ik een handige zwager met een draaibank! Na een appje met de juiste maten heeft hij een gloednieuwe bus voor me gedraaid.

De techniek: Een vernuftige puzzel

Na vele avonden schoonmaken en onderdelen poetsen, begon de wederopbouw.

De werking van deze mast is zo ingenieus dat ik het toch probeer uit te leggen.
Dankzij een technische tekening (met dank aan N4SPP) . De mast bestaat uit 5 segmenten: één vaste koker aan de basis en vier delen die daaruit omhoog schuiven.

“Schema van het cascade-mechanisme in een GeroH-mast (Credit: N4SPP).”

Hoe de “Cascade” werkt:

• De Basis (Grijs): Dit deel staat vast. Hierop zit de lier (winch drum) gemonteerd.
• De Aandrijving: De kabel vanaf de lier trekt het eerste bewegende deel (paars) omhoog.
• Het Domino-effect: Zodra het paarse deel stijgt, trekt een interne kabel het volgende deel (groen) mee omhoog. Dit herhaalt zich voor het roze deel en uiteindelijk voor de rode topsectie.
• Geleidewielen en Ankers: Elk deel heeft zijn eigen set katrollen (de geleidewielen) en ankerpunten. Het is een gesloten systeem: als je de lier viert, zorgt het gewicht en de kabelvoering ervoor dat alles weer netjes in elkaar zakt.

De eerste test (en de grote teleurstelling)

Na dagen monteren was de binnenkant schoon en de laatste kabel gespannen. Ik had zelfs borgmoeren geplaatst op de inbusbouten van de geleidewielen om te voorkomen dat de boel los zou trillen. Tijd voor de test…

Helaas. Het liep voor geen meter. Het eerste uitschuifbaar deel kwam er wel uit, maar de rest moest ik helpen. Met een zucht moest de hele mast weer uit elkaar.

De boosdoener: Ik had bij het eerste uitschuifbaar deel van onderen een kabel op het vaste punt vastgemaakt en door een moer gehaald. Ik dacht dat dit wel zou blijven zitten, maar de kabel was dwars door de moer heen getrokken en volledig beschadigd (gekruld). Een dure maar leerzame les; die kabel kon direct de prullenbak in.

De oplossing: De juiste materialen

Voor de tweede poging besloot ik het direct goed aan te pakken. Ik heb onderzoek gedaan naar de verschillende soorten staalkabel:

• 1×19: Weinig rek, ideaal als tuidraad, maar te stijf voor katrollen.
• 7×7: Redelijk flexibel, maar niet optimaal voor intensief gebruik over schijven.
• 7×19: Zeer soepel, opgebouwd uit zeven strengen van negentien draden. Dit is dé kabel voor katrollen en lieren.

Ik ben naar de watersportwinkel gegaan voor verse 7×19 RVS staalkabel. Om te voorkomen dat de kabel weer los zou schieten, heb ik deze keer degelijke draadklemmen gebruikt op de vaste punten.

De afwerking: Teflon en Verf

Een mast moet niet alleen technisch goed zijn, hij moet er ook goed uitzien. De buitenkant is volledig gereinigd en voorzien van een nieuwe laag verf. Ook de kap van de lier kreeg een frisse beurt.

Een veelgestelde vraag is: “Welk vet gebruik je?” In eerste instantie gebruikte ik dik voertuigenvet, maar dat was een fout. Het was veel te dik, waardoor de delen aan elkaar bleven plakken. Ik heb alles weer schoongemaakt en ben overgestapt op Teflonvet (PTFE). Dit is doorgaans doorzichtig, kleeft niet en zorgt ervoor dat de delen soepel over de glijvlakken bewegen. Sindsdien loopt de mast als een zonnetje!

Conclusie

De revisie van de GeroH-mast was veel meer werk dan ik vooraf had gedacht (pfffff!), maar het resultaat mag er zijn. Het is een fantastisch gevoel om de mast nu zonder haperen uit te zien schuiven. Op naar de volgende jaren hobbyplezier!

Hier nog een link naar fotos (wat er overgebleven is)
https://goo.gl/photos/w9XgSXE1xcmFBUvJ6